We openen het driedaagse met Working (Título) van Eloy Cruz del Prado. De performance onderzoekt intimiteit voorbij tederheid, aan de hand van een wals die met een hamer wordt gedanst en woorden uit James Baldwins Giovanni’s Room. Hierin zijn verlangen, schaamte en precaire nauw met elkaar verbonden. In plaats van liefde en werk te scheiden, suggereert de performance dat zorg nooit los staat van de materiële omstandigheden waaronder ze wordt gegeven.
Wynnie Mynerva — Sidario
Op de tweede avond presenteren we Sidario van Wynnie Mynerva, geïnspireerd op Loco afán: Crónicas de sidario (1996) van de Chileense schrijver en performer Pedro Lemebel. Bloed en een witte lijkwade vormen de centrale materialen van de performance, die de levens en sterfelijkheid van homoseksuele en trans personen tijdens de aidscrisis belicht. Met invloeden uit drag- en en rituele elementen uit de Andes Mynerva Lemebels werk vanuit een hedendaagse Peruaanse en trans context. Bloed, historisch gebruikt om bepaalde lichamen te verdelen en te stigmatiseren, wordt hier onderdeel van een heilig verbond van vriendschap en zorg.
Erik Tlaseca — Eclipse
We sluiten het programma af met Eclipse van Erik Tlaseca, waarin een kind en een vampier elkaar ontmoeten. Hoewel ze ogenschijnlijk tegenpolen zijn, hunkeren beiden naar contact, begrip en zorg. Het werk vertrekt vanuit de en hoe deze door inheemse kunstenaars in koloniaal Mexico wordt verbeeld: de zon verdwijnt niet, maar wij verdwijnen uit haar zicht. Vanuit dit beeld onderzoekt Tlaseca verlies, herinnering en verlangen, en hoe we onszelf opnieuw kunnen uitvinden wanneer een weg terug naar onze oorsprong ontbreekt.
We open the three-day performance programme with Working (Título) by Eloy Cruz del Prado. The performance explores intimacy beyond tenderness, through a waltz danced with a hammer and words from James Baldwin’s Giovanni’s Room. It shows how desire, shame and precarious living conditions as closely intertwined. Rather than separating love from work, the performance lets them share the same space, suggesting that love is never free of the conditions under which it is given.
Wynnie Mynerva — Sidario
On the second evening, we present Sidario by Wynnie Mynerva, inspired by Loco afán: Crónicas de sidario (1996) by Chilean writer and performer Pedro Lemebel, which portrays the lives and mortality of gay and trans people during the AIDS crisis. Blood and a white shroud are the central materials of the performance. Drawing on drag and club-kid aesthetics, as well as ritual elements from the Andes, Mynerva reinterprets Lemebel’s work from a contemporary Peruvian and trans perspective. Historically used to divide and stigmatise certain bodies, blood becomes part of a sacred pact of friendship and care.
Erik Tlaseca — Eclipse
We close the programme with Eclipse by Erik Tlaseca, in which a child and a vampire meet. Although seemingly opposites, both long for connection, understanding and care. The work takes the solar eclipse as its starting point, drawing on how Indigenous artists in colonial Mexico have represented it: the sun does not disappear, but rather we disappear from its sight. From this image, Tlaseca explores loss, memory and desire, and how we might reinvent ourselves when there is no way back to our origins.
